Za każdym razem gdy oglądam stare występy Geraldine Rojas i Javier’a Rodriguez zachwycam się historią pełną pasji, dramatyzmu, prowokacji i podążania za krokiem drugiego człowieka. Patrząc na ich niezapomniany występ „Los Mareados” zastanawia mnie ile kunsztu, pracy i poświęcenia wymaga ta sztuka tańca, najprawdopodobniej jednego z najtrudniejszych na świecie. Pochylmy się więc nad historią Tango argentino i jego wpływem na kształtowanie się kultury tańca na świecie.
Historia tanga związana jest ze stolicą Argentyny, Buenos Aires. Gatunek ten, narodził się w robotniczych dzielnicach Buenos Aires, początkowo rozwijał w Ameryce Południowej, następnie stał się sztuką podziwianą na całym świecie.
Początki tanga sięgają końca XIX wieku w Buenos Aires. Nowe formy artystycznego wyrazu, które pojawiły się wtedy w Buenos Aires powiązać można z masowym napływem imigrantów z Europy, którzy przywieźli do Ameryki Południowej swoją kulturę.
Tango rozwijało się początkowo w slumsach Buenos Aires, zamieszkałych przez imigrantów i gauchów, będąc pod wpływem różnych kultur, w tym afrykańskiej, hiszpańskiej i kreolskiej. Początkowo wyższa klasa społeczna Buenos Aires uważała tango za nieprzyzwoite ze względu na skojarzenia z domami publicznymi. Pochodzący z najbiedniejszych dzielnic pierwsi tancerze początkowo wykonywali taniec w parach mężczyzn z powodu braku kobiet w ich środowiskach.
Na początku XX wieku tango zaczęło zyskiwać sławę w Europie i kiedy dostrzeżono je w Paryżu, potraktowano je jako coś egzotycznego i bardzo zmysłowego. Rozpoczęła się międzynarodowa sława tanga; z czasem zmysłowy taniec został również zaakceptowany na salonach arystokracji Buenos Aires.
Akceptacja tanga na salonach zbiegła się z formowaniem się nowoczesnego państwa argentyńskiego.
Wzrost popularności tanga nastąpił w latach 20 XX wieku, zarówno w Argentynie jak i Europie. W okresie tym rozpoczęła się profesjonalizacja tanga; pojawiły się orkiestry i muzycy, którzy rozpoczęli doskonalenie tego gatunku. Tango argentyńskie stało się fundamentalnym elementem tożsamości kulturowej miasta Buenos Aires.
Patrząc dziś na tango argentyńskie widzimy doskonałą choreografię, przepiękną synchronizację z muzyką i raczej rzadko kiedy pojawiają się tak zwane „randomowe” ruchy. Należy jednak podkreślić, że w pierwszych latach od pojawienia się tego gatunku, tango było tańcem o improwizowanych krokach. Z czasem taniec ten stawał się coraz bardziej wyrafinowany i profesjonalny a wraz z jego akceptacją w bardziej prestiżowych miejscach stał się tańcem formalnym.
